Lista
Beton

Deszcz nie padał.

Adam odebrał od razu.

Mieszkanie przyjęło go chłodem, który znał jego kod i nie potrzebował zaproszenia.

Pałac Kultury i Nauki wyrastał z deszczu jak groźba, której nikt nie odwołał po zmianie ustroju.

Adam stał po drugiej stronie ulicy pod wąskim daszkiem kiosku, z telefonem w dłoni i kluczem 1986 ciężkim w kieszeni.

Kawiarnia była ciasna — popękane kafelki przy barze, stoliki z chwiejnymi nogami, zapach starej kawy, który wlazł w ściany i już tam został.

Dworzec Centralny uderzył w Adama ciepłem, wilgocią i obcym pośpiechem.

Praga przyjęła ich bez czułości.

Adam wpadł do garażu tak, jak wpada się w cudzą pułapkę: za szybko, zbyt późno i z nadzieją gorszego sortu.

Las zaczął się tam, gdzie kończyły się latarnie i rozsądek.

Targówek przyjął ich ciszą klatki schodowej i światłem z kuchni za firanką.

Ostatnie piętro pachniało drewnem, skórą i pieniędzmi tak starymi, że zdążyły już udawać smak.

Kiedy otworzył drzwi mieszkania matki, uderzył w niego zapach starej kawy, spirytusu i kurzu z fotografii, które zbyt dł…

Wieża Waneckiej rosła z ziemi czarna, mokra i jeszcze nienasycona.

Szyb był wąski jak cudza cierpliwość i pachniał metalem, kurzem oraz starym smarem.

Korytarz kończył się ślepą, gładką ścianą i właśnie dlatego Adam od razu wiedział, że to tutaj.

Deszcz szedł po tarasie poziomo.

Na drugim ekranie zmienił się układ studia, kolor tła i twarz kłamstwa.

Klatka schodowa śmierdziała wilgocią, farbą odchodzącą płatami i gotowaną kawą z któregoś piętra, tak mocną, jakby miała…

Pociąg do Berlina stał już przy peronie.

Czwarte piętro w Mitte, okno z widokiem na podwórko i ścianę biura ubezpieczeniowego, zimno od szyby mimo końca kwietnia.