PGR był

O serii

Cisza po człowieku.
Przemysł, który przestał istnieć.

W okolicach Wizny, na Podlaskim pograniczu, czas zatrzymał się kilkadziesiąt lat temu. Państwowe Gospodarstwo Rolne było kiedyś centrum życia — miejscem pracy, źródłem utrzymania, osią całego lokalnego świata. Potem przyszła transformacja. I cisza.

To co zostało — hale, w których drzewa wyrastają przez dachy, magazyny z wybitymi luksferami, strażnicza budka z zapadającą konstrukcją — nie jest ruiną w romantycznym sensie. To jest zwykłe porzucenie. Bez dramatu, bez ostatniego spojrzenia. Po prostu — wyszli i nie wrócili.

Na ścianie jednego z pomieszczeń ktoś namalował sprayem: „Sprzedając innych nie kupisz sobie lepszej przyszłości, bo ona jest jak karp. Płytka, mulista i ma ości." Nie wiem kto to napisał. Ale wie, o czym mówi.